روزنامه ها وسایتهای روز گذشته درباره زندانی که با گذشت ۵۰ سال فراموشی در زندان و تبرئه شدن و آزادیش نوشته بودند .این خبر مرا یاد این شعر که متاسفانه شاعرش را فراموش کرده ام انداخت:
ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد در دام مانده باشد صیاد رفته باشد
این هم اصل خبر :
|
دادگاه جنایی سریلانکا،یک زندانی که پرونده اش را گم کرده بود پس از 50 سال بی گناه شناخت و آزاد کرد. | ||||||
|
«جیمز» اوت 1958 در 30 سالگی به اتهام زخمی کردن پدرش با سلاح سرد، بازداشت شد. او مدت کوتاهی را در تیمارستان گذراند و بعد به زندان بازگشت تا دادگاه، حکمش را صادر کند. پرونده متهم اما در نظام «بروکراتیک قضایی» سریلانکا گم شد و مرد جوان بهترین سالهای زندگی اش را پشت میله ها سپری کرد قاضی جنایی سریلانکا که به طور کامل این زندانی را فراموش کرده بود سرانجام پس از پنج دهه؛ حکم به بی گناهی «جیمز» داد. متهم که حالا 80 ساله است هفته جاری آزاد شد. همچنین دادگاه به خاطر کوتاهی خود، به طور رسمی از او عذرخواهی کرد!
| ||||||
+ نوشته شده در جمعه بیست و هشتم دی 1386ساعت 11:0 توسط یک جهان سومی
|
ا
