ای برادر تو همه اندیشه ای
در شمال وحشی
بر فراز قله ای عریان
صنوبری تنها ایستاده است
نرم نرمک به خواب می رود و آرام تکان می خورد
پیراهنی از برف به تن کرده است
-بسان ردایی مقدس-
و در خواب
در دشتی دور دست
آنجا که خورشید طلوع می کند
نخلی زیبا را میبیند
که تنها و غمگین بر صخره ای سوخته روئیده است
میخادیل یورویچ لرمانتف۱۸۱۴-۱۸۴۱(ترجمه زهرا محمدی)
عکس:
چه خوش گفته شاعر در وصف بیستون:
بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد
در بررسی عجایب هفت گانه باید روی تاج محل دقتی دیگر کرد چون بنای این محل به وفا و عشق بر می گردد.چیزی که در طول تاریخ کمتر در نزد صاحبان زر و زور بوده .حرمسرای شاهان و سلطانان شرقی آکنده بوده از زنان جوان و دختران زیبا ولی باعث و بانی تاج محل نسبت به قول خود به همسرش وفا دار ماند و.....
تاجمحل
آنچه تاجمحل را در ميان همه اين گزينهها ممتاز ميکند جنبه کاملاً انساني آن است. بوي خون نميدهد، بوي عشق ميدهد! مکان قدرت نمايي نيست. بناي عمومي با کاربرد نمايشي و مسابقات ارابه راني و گلادياتوربازي و رژه نظامي هم نيست، هيچ تعبد و الوهيتي هم رنج بناي آن را بر سازندگانش تحميل نکرده است. بلکه بنايي است که با صرف پول و پرداخت مزد و به کار گرفتن هنرمندان و معماران در ابعاد و اندازههاي بسيار متقارن و ظريف و بسيار انساني و زيبا ساخته شده است. با هدفي فقط هنري آن هم به انگيزه بالاترين شأن هنر يعني عشق. عشق يک انسان نسبت به انسان ديگر. عشق مردي نسبت به همسر. آن را بهترين معماران و هنر مندان و حجاران زمان ساخته و پرداختهاند. دانشنامه ويکيپديا مدت ساختمان آن را هفده سال اعلام ميکند. اما چرا ما خشنود باشيم؟
اگر براي مادر سهمي ژنتيک در ايجاد فرزندان قائل باشيم بايد بپذيريم که پادشاهان گورکاني هند بيش از اينکه به هر قومي تعلق داشته باشند ايراني بودهاند! بابر، هند را با زبان مادري فارسي گشود و اين زبان را به عنوان يک يادگار فرهنگي در آنجا برجاي گذاشت، فرزندش همايون با لشکر صفوي و پاسداران ايراني سلطنت خود را بازيافت.
در اين دوره يك ايراني همسر جهانگير شاه و ملکه هند ميشود و لقب نورجهان ميگيرد و برادر او صدراعظم پادشاه ميشود. صدر اعظم ايراني پسري به نام عبدالحسن عاصف خان و او دختري به نام ارجمند بانو داشت. از قضاي روزگار خُرّم پسر بيست ساله ملکه نورجهان ايراني عاشق همين دختر دايي ايراني ميشود، و اين بنايي که امروز جهان آن را به زيبايي و در شمار عجايب برگزيده است حاصل همان عشق بسيار رؤيايي و ايراني است!
شاهزاده خُرم پس از سلطنت خود را شاه جهان مينامد. و همسر خود را ممتاز محل مينامد. ممتاز محل ايراني براي همسري که کمتر از او ايراني نبود چهارده فرزند ميآورد که يکي از آنان يعني اورنگ زيب بعدها در رقابتي خونين که در شأن آن پيشينه عشق آلود نبود پادشاه هند ميشود. ممتاز محل در سال 1632 به هنگام وضع حمل چهاردهمين فرزند در سي و نه سالگي جان ميسپارد، و از شوهر که خود را از ميدان جنگ به بالينش رسانده است دو درخواست دارد: يکي اينکه در فکر فرزندان ديگري نباشد که رقابت و خونريزي پديد نياورد، و شاه جهان بر خلاف شيوه بزرگان آن اعصار اين تقاضا را ميپذيرد و سي و شش سال بقيه عمر را مجرد زندگي ميکند! گزارش برجاي مانده از آخرين خواستههاي ممتاز محل از همسرش، به زبان فارسي رايج در دربار هند، به نوشته دانشنامه آزاد چنين است:
«... بيگم صاحب فرمود .... وصيت دوم آن است که براي ما همچنان مکان تعمير بايد [چنان ساختماني بايد بنا شود] که بر منصه ظهور ناياب، و کمالِ عجيب و غريب گردد. اعليحضرت هر دو وصيت را به دل و جان قبول فرمودند.»
نقشه بنا را معماران اصفهاني، ترسيم و استاداني از اصفهان و هرات و شيراز و جاهاي ديگر با سنگهاي مرمر سفيد و تزيينات قيمتي در هفده سال در کنار رودخانه جامونا در شهر اگرا در ايالت اوتار پرادش به پايان رساندند. در کنارههايش چارباغ با آبنماهاي زيبا و باغ ايراني ساختند. به نشان مرگ درختان سرو بيحاصل و به نشانه زندگي درختان ميوه کاشتند. گوري با سنگ سفيد براي ممتاز محل ساختند و کالبدش را از مکاني که امانت بود به آنجا آوردند و گوري در کنارش با سنگ سياه براي همسر پادشاهش پيشبيني شد. جايي که به حق امروز در شمار يکي از هفت بناي عجيب جهاني برگزيده شد، و نشان داد که شوهر به عهد خود وفادار بوده و برايش «چنان مکاني بنا کرده است که بر منصه ظهور ناياب و کمال عجيب و غريب گرديده است!»
بر ديوار داخلي گور به زيباترين خط فارسي [نستعليق ساده] براي تزيين و با آگاهي از هنري که در بناي آن به کار رفته است به زر نوشته اند:
اگر فردوس بر روي زمين است،
همين است و همين است و همين است!
عکس:
من اندوهگینم
چرا که دوستت می دارم
و می دانم نام آوری ات
با آزارهای مکارانه اش
به جوانی نوشکفته ات رحم نخواهد کرد
در هر روز روشن و هر لحظه شیرین
تو با اشک و اندوه
بهای سرنوشت را می پردازی
من اندوهگینم........چرا که تو شادمانی
شعر از شاعر روسی:میخائیل یورویچ لرمانتف 1814-1841
عکس:
قیافه یک طرفدار دو آتشه تیم پرسپولیس ، که تیمش بعد از چند هفته ناکامی گل زده و در نیمه دوم گل مساوی را خورده و در همین گیر ودار جناب مستطاب گزارشگر (عادل خان)یک هو مسابقه را فراموش کرده و نوشته حک شده بر دایره میانی زمین را می خواند به این مضمون:شهادت مظلومانه عماد رضا ببخشید عماد مغنیه توشط ایادی استکبار را به تمام فوتبال دوستان عزیز تسلیت می گوییم.
حالا این مرحوم لبنانی هست و در لبنان کشته شده به کسی مربوط نیست تازه جالبتر اینکه زیر نویس تلوزیون هم مدام برنامه بعد از فوتبال را به فوتبال دوستان یاد آوری می کند:ویژه برنامه عماد رضا (همون مرحوم مغنیه خودمون)
عکس:خانواده بوش ماروین،بوش پدر،جب،دوروتی،بابرا،نیل و جورج واکر بوش (پسر)
عکس:
این هم اصل خبر:
يک شرکت سوئدي در اقدامي نوآورانه توانسته است با استفاده از گرماي توليد شده از بدن شهرونداني که در ايستگاه قطار تردد ميکنند، براي توليد انرژي لازم يک ساختمان 13طبقه استفاده کند. سوئد يکي از کشورهاي بسيار سرد دنيا بوده و به همين علت گرم کردن محيطهاي داخلي در اين کشور بسيار مهم و در عين حال پرهزينه است.
اين مساله موجب شده است که ساکنان اين کشور به دنبال ايده هاي نوآورانه اي براي دستيابي به دماي ايده آل به روشي پاک و تجديدپذير باشند.
در اين راستا شرکت «يرنهوسن» (Jernhusen) مالک ايستگاه قطار استکهلم تصميم گرفته است از دماي بدن شهرونداني که هر روز در اين ايستگاه تردد مي کنند براي تامين انرژي لازم گرمايشي استفاده کند.عملکرد اين سيستم بسيار ساده است به طوري که گرماي توليد شده از بدن مسافران از طريق سيستم تهويه جمع آوري و با استفاده از يک مبدل به آب گرم تبديل مي شود.
براساس گزارش بي بي سي نيوز، به گفته مهندسان شرکت «يرنهوسن» اين سيستم مي تواند انرژي لازم براي گرماي يک ساختمان 13 طبقه به مساحت 14 هزار متر مربع را که قرار است در نزديکي اين ايستگاه ساخته شود تامين کند.
اين ايده توليد انرژي از منابع «سبز» در راستاي اهداف اتحاديه اروپا در کـــاهش توليـــد گازهاي گلخانه اي و حمايت از محيط زيست ارائه شده است.
عکس:پلی زیبا
عکس:
دوست می دارم به دریا باز گردم
در آیینه آبی رنگ آبها
قد برکشم و خود نمایی کنم
دوست می دارم به دریا باز گردم
کشتیها به سوی افقهای روشن روانند ......کشتیها روانند
در بادبانهای کشیده و سفیدشان اثری از غم نیست
دوست مي دارم به دريا باز گردم
وقتی داشتم مجسمه ای از چوب می تراشیدم،به من نزدیک شدی و گفتی:
«چرا چیزی برای من درست نمی کنی»
پرسیدم :چه می خواهی؟
گفتی:یک صندوق
- برای چه کاری؟
- برای گذاشتن چیزی توی آن
- چه چیز هایی؟
- هرچه داری.
این هم صندوقچه ات.هرچه داشتم، یا کم و بیش هر چه داشته ام،توی آن گذاشته ام،ولی پر نشده است.
هم درد و رنج در آن است هم عشق،هم روز های خوب و هم روز های بد،هم اندیشه های خوب و هم بد،
لذت شکل بخشیدن،کمی نومیدی و شادی توصیف ناپذیر خلق کردن.
و از همه بالاتر عشق و حق شناسی ام نسبت به تو را هم در آن گذاشته ام.
ولی صندوقچه باز هم پر نشده است.
جان اشتاین بک
عکس:
تا بحال کرامات شیخ بارها از زبان افراد و رسانه ها به گوش رسیده است در حقیقت یک ضرب المثل می باشد و موقعی بکار می رود که یک امر بدیهی را یک نفر با افاضات و تفضل بگوید .مثلا در این اوضاع و با توجه بر نحوه احراز صلاحیت ها در مجلس هشتم یک عتیقه فسیل مثل جناب عسگر اولادی با آب و تاب بگوید مجلس آینده جای اصول گرا ها است .به این می گویند کرامات شیخ.
حال مثنوی کرامات شیخ که یادگار کلاس استاد بسیار عزیزم جناب آقای قافله باشی می باشد در ادامه آورده می شود
آنچه در چشم می رود خواب است آنچه در چشمه می رود آب است
شتر سیزوار سم دارد در نشابور گربه دم دارد
نمد اصفهان از پشم است زیر ابروی آدمی چشم است
از کرامات شیخ ما این است شیره را خورد گفت شیرین است
او کرامات دیگری دارد برف را دید گفت می بارد
عکس:
دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت
ای دختر بهار حسد می برم به تو
عطر و گل و ترانه و سرمستی ترا
با هرچه طالبی به خدا میخرم ز تو
بر شاخ لخت و عور درختی،شکوفه ای
باز ناز می گشود دو چشمان بسته را
مرغی میان سبزه زهم باز می نمود
آن بالهای کوچک زیبای خسته را
خورشید خنده کرد و ز انوار خنده اش
بر چهر روز روشنی دلکشی دوید
موجی سبک خزید و نسیمی بگوش او
رازی سرود و موج بنرمی از او رمید
خندید باغبان که سر انجام شد بهار
دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم
دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار
ای بس بهارها که بهاری نداشتم
خورشید تشنه کام در اعماق آسمان
گوئی میان مجمری از خون نشسته بود
میرفت روز و چون شبحی مات و بیصدا
دختر کنار پنجره محزون نشسته بود.
فروغ فرخ زاد
می گویند در روزگاران قدیم یک اربابی جمعی ار دوستان و مقامات شهر را به منزل خود دعوت می کند .در اواسط میهمانی یکهو کار واجب (w c)برایش پیش میاید .جناب ارباب از دست شویی غلام خود را صدا می زند و می گوید:هی مردیکه نفهم مفت خور اون آفتابه برا پر کن بیاور تا من ..........نم را بشورم.
غلام هم نامردی نمی کند و آب جوش سماور را خالی می کند و می دهد به دست ارباب .خودتان حدس بزنید چه می شود.یا به قول مجری برنامه نود :چه میکنه این آب جوش.
خلاصه این ارباب ........ن سوخته از دستشویی بیرون آمده و جلوی مهمانها شروع به کتک زدن غلام می کند که باعث تعجب و اعتراض حضرات می شود و مهمانها از ارباب می خواهند علت کتک زدن مرد بیچاره مفلوک را بدانند.
در همین اثنا غلام رو به مهمانها کرده و می گوید:شما کاری نداشته باشید بگذارید کارش را بکند آخر شما نمیدانید که کجایش سوخته .من میدانم.
حال حکایت مردم ایران با جناح اقتدار گرا حکایت غلام و اربابش هست مردم در خرداد 76 کاری کردند که فقط خودشان می دانند کجای حضرات سوخته که هم اکنون بعد از 10 سال هنوز جایش مانده و بعض اوقات دارای سوزش شدید می شود مخصوصا در زمان انتخابات.به همین خاطر است که در بررسی صلاحیت ها دست به کار زده و هر کس را که گمان می کنند در خلق دوم خرداد دست داشته آچمز می کنند.
عکس:
من؟
تنها قدم می زنم
در نیمه شب،
در می نوردم زبر پا ،خیابان را.
این خانه های غرق در خواب ،نفس می زنند
از ضمیر من
ماه،پیازی آسمان
بر شیروانی ها آویزان می ماند.
من.
به آب می دهم خانه ها را
و درختان محو می شوند
تا دور می رود،تاریانه نگاهم
بر عروسک های خیمه شب بازی می پیچد.
او که نمی داند چگونه تاب می خورند
می خندد،می بوسد،مست می شود.
نمی داند اگر چشم بر هم بگذارم
آنها نابود می شوند
من
وقتی که شادمانم
سبزی علف را به او می بخشم
آسمان را آبی می کنم و خورشید را زر اندود.
باز در زمهریر زمستانی، حفظ میکنم
حاکمیت مطلقم را
تا رنگ ها را بایکوت کنم ،و گل ها را نگذارم که بمانند.
من
میدانم تو ظاهر می شوی
زنده در کنار من
انکار می کنی که از ذهن من تراویده ای
احساست را تشریح می کنی
عشقی آتشین را که جان می بخشد
هر چند آشکار است
تمام زیبایی تو،هوش سرشار تو
عزیز من
فدیه ای است که من پرداخته ام.
شعر از سیلویا پلات۱۹۳۲-۱۹۶۲
حال در این گیر ودار یک مشت آدم بیکار شکم سیر در یک منطقه به اسم بلژیک که نمی دانم در کدام خراب شده قرار دارد و فقط ما را یاد فرمانده کسلر و ناتاشا و ارتش سری می اندازد جمع شدند و یک رکورد شکستند .چه رکوردی ؟
این آقایان و خانمهای نه چندان محترم در یک مرکز خرید در شهر آنت ورپن بلژیک در روز 28 ژانویه 2008 آمدند گیلاس های شامپاین را روی هم گذاشتند و یک فواره شیشه ای درست کردند .تعداد 43000 گیلاس بلور روی هم گذاشتند به ارتفاع 23 فوت(خودتون حساب کنید چند متر میشود فکر کنم 7 متر بشود)و به وزن تقریبی 9 هزار کیلو.و یک رکورد شکستند .در خاورمیانه با جنازه انسانها از این رکورد ها شکسته می شود.
در ادامه می توانید عکسهای این رکورد شکنی را ملا حضه فرمایید
لطفا برای دیدن بقیه عکسها روی ادامه مطلب کلیک بفرمایید
عمو پرنده فروش،
ما،هم پرنده داریم
هم درخت.
تو فقط یه ما چند شاهی
ابر بده.
شعر از :اورحان ولی کانیک .شاعر ترک .تولد1914 مرگ 1950 به دلیل سکته مغزی
عکس:
نحوهٔ نامگذاری
نام اسکار به صورت تصادفی روی این مجسمه گذاشته شد. روزی «مارگریت هریک» منشی هیئت رئیسه در حالیکه به این مجسمه مینگریست اظهار داشت که این مجسمه وی را به یاد «عمو اسکار» میاندازد. این گفته توسط خبرنگار یکی از روزنامهها که در آن نزدیکی نشسته بود یادداشت گردید و فردا در روزنامهای که کار میکرد این جمله دیده شد: «کارمندان هیئت رئیسه مجسمه مشهورشان را اسکار نامیدند» و از آن به بعد این نام روی مجسمه ماند.(از ویکی پدیا)
در ادامه می توانید عکسها یی از چگونگی ساخت این مجسمه را ببینید
لطفا برای دیدن بقیه عکسها روی ادامه مطلب کلیک کنید
در زمانهای قدیم یک فرمانده کشتی مقابله با دزدان دریایی و دشمن که به شجاعت معروف بود (شبیه بعضی سرداران وطنی خودمان)؛هر بار به کشتی اش حمله می شد به آجودانش می گفت :برو برایم پیراهن قرمز بیاور تا اگر زخمی شدم کسی نفهمد و روحیه سربازان و پرسنلم خراب نشود.
یک روز که به کشتی این فرمانده شجاع و متهور حمله شده بود ؛به آجودانش گفت:علاوه بر پیراهن قرمز شلوار قهوه ای رنگم را هم بیاور.
عکس :بزرگترین سگ دنیا
اصل خبر:
به گزارش پارسینه، سینه برنادت دختری از روستاهای فرانسه و از خانواده ای فقیر بود که مدعی شد مریم مادر مسیح را می بیند و با او گفتگو می کند. عده ای به او ایمان آورده و عده ای دیگر او را دروغگو خواندند ولی حرف های برنادت که از طرف مریم مقدس بیان می کرد و به همه مردم روی زمین پیامهای خوب زیستن را ابلاغ می نمود حتی اسقف کلیسای آن جا را نیز بر آن داشت تا به برنادت ایمان آورد.
برنادت در طول زندگیش معجزات بسیاری از جمله شفای بیماران لاعلاج انجام داد و سرانجام در سال ۱۸۷۹ درگذشت. و حالا پس از ۱۲۷ سال مقامات کلیسایی که وی در آنجا دفن شده بود بدن او را بیرون آوردند و دیدند که جنازه اش نپوسیده است و این محل امروز محل زیارت مسیحیان شده است
آن دم که دیده فرو بندی ، ای زیبای دلتنگم
در قعر مقبره ای از مرمر سیاه
وآ ن دم که ترا خوابگاه و سرای
جز سردابه ای نمور و گودالی ژرف نباشد؛
آن دم که سنگ سنگینی کند بر سینه پر هراس تو
و بر پهلو گاهت که بی قیدی دلپذیری نهفته در آن
و باز دارد دلت از خواهش و تپش
و پایت را از دویدن از پی عشق،
دراین شبهای دراز که خواب را بدان راه نیست
گور ،محرم رویای بی پایان من
تورا خواهد گفت:«ای هرزه گرد ناکام
تو را چه سود که ندانستی مردگان از چه گریانند؟»
آنگاه کرم،چونان ندامت پوست تنت را می جود...........
شعر از:شارل بودلر
