وب سایتی  در بالاترین درباره زبان فارسي در جنوب آسيا مطلب جالبي نوشته بود خواندن آن مطلب مرا ياد خاطره اي انداخت .البته اين مطلب را آن زمان به مجله بخارا و بخش پاره هاي  ايرانشناسي آن كه زير نظر دكتر ايرج افشار مي باشد فرستادم كه نمي دانم چه سرنوشتي پيدا كرد.

 

در زمان دولت اصلاحات ، با دوستان سفري زميني داشتيم به سوريه  . معمولا سفر زميني داراي جذابيت بيشتري  از سفر هوايي مي باشد . عبور از چند كشور و مشاهده مردم و نحوه زندگي آنان لذت سفر را چند برابر مي نمايد . طبق معمول بعد از رسيدن به دمشق و استقرار در محل استراحت اكثر مسافران جهت خريد يا گشت و گذار به اماكن تفريحي و زيارتي مي روند . يكي از جاذبه هاي اين سفر ، علاوه بر زيارت  خاندان پيامبر ، رفتن به مزار دكتر شريعتي و خواندن فاتحه براي ايشان مي باشد.

در گشت و گذار در بازارهاي مملو از زائران زينبيه ، در يك مغازه كوچك لوكس فروشي منتظر خلوت شدن  سر فروشنده بوديم كه به دو خانم عرب وسايل تزييني مي فروخت . همراه اين دو خانم يك كودك 2 يا 3 ساله بود . من به همسفرم به فارسي گفتم كه اين كودك چقدر سياه و تيره مي باشد كه خانم همراه كودك به فارسي برگشت و گفت : مگر عيبي دارد . با تعجب گفتم : شما زائر هستيد ؟در جواب گفت خير ما اهل سوريه هستيم  . پرسيدم زبان فارسي را حتما در ايران و يا تحصيل در دانشگاه فرا گرفته ايد كه آن خانم در جواب گفتند  كه نه به دانشگاه رفته اند و نه به ايران سفري داشته اند و در مقابل چگونگي ياد گيري زبان فارسي گفتند كه زبان فارسي گويش  اصلي قبيله آنان در جنوب دمشق مي باشد و ادامه دادند كه آن قوم هزار سال پيش از سيستان به سوريه آمده و ساكن شده اند و تمام افراد قبيله به زبان فارسي صحبت مي كنند و زبان عربي هم زبان رسمي كشور سوريه مي باشد كه  آن را هم براحتي تكلم مي كنند .

 

---------------------------------------------------------------------------------